Rozdział 15

   Nagle do szatni wszedł Justin.

-Co ty tu robisz?-spytałam zdziwiona-To damska szatnia.

-Wiem, ale chciałem z tobą porozmawiać.

-O czym?-spytałam zdziwiona.

-O tym co się stało na sali.

-Chyba sobie już wszystko wyjaśniliśmy.-powiedziałam i usiadłam na ławce

-Chciałem cię przeprosić. Nie powinienem tak naskakiwać na Michaela. Przyznaję, że byłem trochę zazdrosny, ale wyjaśniłem wszystko z nim i teraz jest w porządku. Bardziej się martwię o nas. 

-O nas? 

-Nie chcę się z tobą kłócić. Lubię cię, jesteś wspaniałą tancerką i nie chce, żebyś była na mnie zła.-powiedział i usiadł koło mnie.

-Przeprosiłeś Michaela, więc nie jestem zła, ale zawiedziona, bo myślałam, że jesteś inny.

-Jestem inny.-powiedział i spojrzał mi prosto w oczy

-To udowodni to. Zrób coś, żebym uwierzyła. 

-Ale co?

-Zaskocz mnie.-powiedziałam i ruszyłam w stronę wyjścia.-A tak w ogóle to co powiedziałeś Michaelowi? Strasznie się zmienił po rozmowie z tobą, jest rześki i cały czas ma dobry humor.

-Przeprosiłem go i spytałem czy podobasz mu się.

-I?-spytałam zaciekawiona

-Powiedział, że podoba mu się twoja koleżanka, a ty jesteś tylko jego przyjaciółką. Oczywiście ucieszył mnie ten fakt, ale mu o tym nie powiedziałem, tylko dodałem, że powinien walczyć i porozmawiać z nią. Może ona czuje to samo. -powiedział i stanął przede mną.

-Aha. Dzięki, to ja już pójdę. -powiedziałam i ominęłam Justina.

-Meg!-krzyknął

-Tak?-spytałam 

-Nie ważne, chciałem jeszcze raz zobaczyć twoje oczy.-powiedział i się uśmiechnął

     Uśmiechnęłam się i wyszłam. Poszłam do pokoju się przebrać i wypakować brudne ciuchy z torby. Nagle ktoś zapukał do drzwi

Otworzyłam i zobaczyłam kwiaty z liścikiem. Rozglądałam się, ale na korytarzu nikogo nie było, wniosłam bukiet do środka i położyłam na stoliku. Przeczytałam liścik:"Do Megan: Czekam na dachu".

Zdziwiłam się, nie wiedziałam kto to napisał. Przyznaje, że się troszkę przestraszyłam i na początku nie wiedziałam czy mam pójść. Po chwili namysłu poszłam, lekko uchyliłam drzwi i zobaczyłam Justina.

Stał przy pięknie przygotowanym stoliku i uśmiechał się.

-Co to jest?-spytałam

-Mówiłaś, że mam cię zaskoczyć. 

-I udało ci się, ale...

-Żadnych "ale".-powiedział i złapał mnie za rękę.-Czy zechciałabyś zjeść ze mną kolację?-spytał

-A mam inne wyjście?-spytałam żartobliwie

-Nie.-odpowiedział i odsunął mi krzesło.- Cieszę się, że przyszłaś. Chcę ci pokazać, że jestem inny i naprawdę cię lubię.

-Aha...

-To nie koniec niespodzianek.-powiedział i wyciągnął gitarę.

    Byłam zachwycona, nie wiedziałam, że aż tak weźmie moje słowa do siebie. Zaśpiewał piosenkę:"Catching Feelings". Wsłuchiwałam się w słowa, był naprawde romantyczny. Uśmiechał się i patrzał 

mi prosto w oczy.

-Czy istnieje taka możliwość

Próbuje powiedzieć do ciebie ,,Co tam '' 
Bo robię to dla ciebie jak i dla mnie
Kochanie teraz jest ten czas 
Będę dawał z siebie wszystko
Ale nie czuje tego aż tak
Mówią ze jesteśmy za młodzi na miłość
Ale ja łapie uczucia , łapie uczucia.
W mojej głowie jesteśmy już razem
Sam jestem fajny , ale z tobą jestem lepszy 
Chce po prostu widzieć twój uśmiech
Powiesz słowo a ja tam się pojawię.
Bez ciebie nie pójdę nigdzie.
Ja po prostu próbuje zobaczyć gdzie to nas może zabrać
Ponieważ wszystko związane z tobą jest tak zaraźliwe-śpiewał Justin
    Zaczerwieniłam się i nie wiedziałam co powiedzieć. Jego głos i ta piosenka... to było nie do opisania. Wpatrywałam się w niego i nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje. Jednego dnia byłam na niego zła, a teraz nie mogłam się po prostu ruszyć. Skończył piosenkę i usiadł na przeciwko mnie. 
-I co o tym myślisz?-spytał lekko zdenerwowany
-Piosenka była piękna, ale wiesz przecież, że ty i ja...
-Proszę, nie mówmy o tym, nie tego wieczoru. Chce się nacieszyć twoją obecnością, zanim znowu znikniesz.
  Uśmiechnęłam się i posmakowałam wina. Justin przygotował spaghetti i francuskie wino, które smakowało wspaniale. Wpatrywał się we mnie i nic nie mówił. Po jedzeniu dopiero zaczął rozmawiać. Tym razem to ja wypytywałam go o wszystko, o rodzinę, o karierę, o taniec. Przegadaliśmy cały wieczór, potem odprowadził mnie do pokoju i pocałował w policzek. Weszłam do środka i od razu zostałam zaatakowana przez Lise.
"Gdzie byłaś? Z kim byłaś? Co robiłaś? Jak się bawiłaś?", te pytania nie miały końca, ale opowiedziałam jej wszystko, a ona aż się wzruszyła. Przebrałam się w piżamę i położyłam się spać. Lisa jeszcze wyszeptała:"To opowieść jak z bajki" i poszła spać.