Rozdział 20

    Nie wiedziałam co powiedzieć czy zrobić. Czekałam na jej reakcje, bo gdybym się odezwała, pewnie bym nie wytrzymała. 

-Ty jesteś Megan, prawda?-spytała piskliwym głosikiem

-Yhmm... tak.-odpowiedziałam próbując się opanować.

-Świetnie tańczysz.-powiedziała i chciała dotknąć mojego ramienia, ale się gwałtownie odsunęłam.

-Dzięki.-grzecznie odpowiedziałam i chwyciłam za torbę, kierując się w stronę wyjścia.

-Pomożesz mi?-krzyknęła za mną.

-W czym?-spytałam się ze zdziwieniem

-Potrzebuję pomocy w układzie. Zanim zastąpię waszego trenera chcę znać układy, by być na bieżąco.-przechyliłam głowę i nie wiedziałam co powiedzieć. Ta laska próbowała odbić mi faceta, a ja miałam jej jeszcze pomagać? No chyba nie... Nie chciałam być wredna, żeby czegoś nie podejrzewała, więc musiałam trochę pozmyślać.

-Wybacz, ale nie mogę.

-Czemu?-spytała, co mnie bardzo zdenerwowało i miałam ochotę jej przyłożyć.

-Mam sporo na głowie i nie mam zbytnio czasu. Może ktoś inny z mojej grupy ci..., przepraszam PANI pomoże.-odpowiedziałam próbując uspokoić głos

-Aha, szkoda.- pokiwałam głową i podeszłam do drzwi.- Jesteś świetną tancerką, mogłabyś zajść daleko. Mogłabym ci w tym pomóc, jeśli ty pomożesz mi.- powiedziała

   Czy ona próbuję mną manipulować? Chyba tak.... Bez niej też mi się uda, a może nawet i więcej. Nic nie odpowiedziałam, tylko wyszłam zamykając za sobą drzwi. 

Nagle ktoś złapał mnie w tali i odciągnął na bok, po czym połączył nasze usta. Od razu wyczułam, że to Justin, więc go odepchnęłam

-Co się stało?-spytał zdziwiony.

-Nic, mam zły dzień. Nie chce o tym gadać.-powiedziałam i odeszłam.

    Myślałam, że za mną pójdzie, że powalczy, bym mu powiedziała co mnie gryzie, ale nie podszedł. Po kilku krokach odwróciłam się i zobaczyłam jak gawędzi z SELENOM. Znów oczy wypełniły mi się łzami. Widziałam jak się śmieją i nawzajem flirtują. Justin pewnie cieszył się, że przynajmniej przy niej nie musi się ukrywać. To bardzo mnie zabolało, gdy na nich patrzyłam. Szybko się odwróciłam i poszłam do pokoju.

Lisy nie było, Michaela nie było, nie miałam nikogo, kto teraz mógłby mnie przytulić i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Położyłam się na łóżku i płakałam. Próbowałam się uspokoić, ale łzy nadal leciały. Nie wiem kiedy, ale zasnęłam. 

   Obudziłam się we łzach, a za oknem było już ciemno. Ominęłam trening i spałam chyba pół dnia.  Nadal byłam wyczerpana, ale musiałam wstać i się ogarnąć. Nagle ktoś wszedł do pokoju, szybko wytarłam łzy i uśmiechnęłam się by nikt nic nie podejrzewał. Nie udało mi się to, bo gdy tylko Lisa na mnie spojrzała znów się rozpłakałam, a ona zdziwiona nie wiedziała o co chodzi.

-Co ci jest maleńka?-spytała mocno mnie przytulając

-Justin..-wyszlochałam

-Słyszałam co się stało rano, Michael mi powiedział, ale myśleliśmy, że już jest okej.-powiedziała wycierając kciukiem moje łzy z policzka.

-Bo było, ale znowu ich widziałam. Po zajęciach wyszłam i tak jakby pokłóciłam się z nim. Myślałam, że za mną pobiegnie i spyta co się stało, ale tego nie zrobił, bo był zajęty Selenom.-powiedziałam na jednym wdechu i znów zaczęłam szlochać.

-Słyszałam, że to będzie nowa nauczycielka.

-Tak, i to moja. A najgorsze jest to, że nikt o mnie i Justinie nie wie, przez co ta dziewczyna wciąż się koło niego kręci. On chyba jest szczęśliwy, że chociaż przy niej nie musi się ukrywać.-i w końcu to z siebie wyrzuciłam, a łzy zaczęły lać się z moich oczu jeszcze mocniej.

-Szzz... cicho. Nie płacz. Na pewno tak nie jest. On cię kocha, a ty jego. Przetrwaliście tak długo, to i to przetrwacie.-powiedziała pocieszająco.

-Ale....

-Żadnych"ale". Idź z nim porozmawiaj i powiedz co widziałaś, co o tym myślisz i jak się z tym czujesz. 

-Może masz racje.-powiedziałam i poszłam do łazienki.

     Chciałam się najpierw odświeżyć i uspokoić zanim do niego pójdę. Wzięłam gorący prysznic, co pozwoliło mi pomyśleć nad tym co powiem Justinowi. Ubrałam luźny dres i weszłam do pokoju.

-Ślicznie wyglądasz.-powiedziała Lisa.

-Daj spokój, tylko coś na siebie narzuciłam -powiedziałam lekko się czerwieniąc.

-Hahaha..., ale i tak pięknie wyglądasz. Teraz idź do niego i rzuć się mu do...

-Nie kończ..-powiedziałam z uśmiechem na twarzy

-Chciałam powiedzieć do ust.-przymrużyłam oczy i uczesałam włosy w kok. Jeszcze raz wzięłam głęboki oddech i wyszłam z pokoju. 

        Poszłam do pokoju Justina, ale nikogo tam nie było. Zdziwiło mnie to, bo było już późno i powinien już być u siebie. Pomyślałam, że pewnie siedzi na sali i ćwiczy nowy układ, więc poszłam ciemnym korytarzem w stronę sali. Z daleka usłyszałam śmiech Seleny. Ciśnienie mi się podniosło, ale chciałam teraz znaleźć Justina i nie myśleć już o niej. Nagle odezwał się szatyn. Szczęka mi opadła, bo głosy dochodziły z tego samego pomieszczenia, co śmiech barbie. Bałam się podejść, ale musiałam być pewna. 

Lekko odchyliłam drzwi i moje oczy nagle się zaszkliły.